
بیدل دهلوی- غزل شماره 142
چیده است لاف خلق به چیدن ترانه ها
بر خشت ذره منظر خورشید خانه ها
زین بزم عالمی غم راحت به خاک برد
آب محیط رفت به گرد کرانه ها
نشو نمای کشت تعلق ندامت است
جز ناله نیست ریشهٔ زنجیر دانه ها
آن کس که بگذرد ز خم زلف یار کیست
بر دل چه کوچه ها که ندادند شانه ها
آتش اگر ز گرمی خویت نشان دهد
انگشت زینهار کشد از زبانه ها
نومیدیام ستمکش خلد و جحیم نیست
آسودهام به خواب عدم زین فسانه ها
پرواز بی نشان مرا بال رنگ نیست
گو بیضه بشکند به کلاه آشیانه ها
کوشش به دیر و کعبهٔ تحقیق ره نبرد
آواره ماند ناوک من زین نشانه ها
هر عضو من چو شمع ادبگاه نیستی ست
تا نقش پا سر من و این آستانه ها
آتش زدند شب ورقی را در انجمن
کردیم سیر فرصت آیینه خانه ها
در دامگاه قسمت روزی مقیدیم
بیدل به بال ما گره افکند دانه ها



