بیدل دهلوی- غزل شماره 1394
صبحی که گلت به باغ باشد
گل در بغلِ چراغ باشد
تمثالِ شریکِ حُسن مپسند
گو آینه بیتو داغ باشد
ای سایه! نشان خویش گم کن
تا خورشیدت سراغ باشد
آنسوی عدم دو گام واکش
گر آرزوی فراغ باشد
مردیم به حسرت دل جمع
این غنچه گل چه باغ باشد
گویند بهشت جای خوبیست
آنجا هم اگر دماغ باشد
بیدل به امید وصل شادیم
گو طوطیِ بخت زاغ باشد
