
بیدل دهلوی- غزل شماره 1393
صبحی به گوشِ عبرتم از دل صدا رسید
کای بیخبر به ما نرسید آنکه وارسید
دریاست قطرهای که به دریا رسیده است
جز ما کسی دگر نتواند به ما رسید
سعی نفس ز دل سر مویی نرفت پیش
جایی که کس نمیرسد این نارسا رسید
مزد فسردنی که به خاکم قدم زند
یاد قدت به سیر بهارم عصا رسید
آسودگی به خاکنشینان مسلّم است
این حرفم از صدای نی بوربا رسید
دنیا که تاجِ کجکلهان نقشِ پای اوست
بر ما غبار ریخت که تا پشت پا رسید
طبع ترا مباد فضول هوس کند
میراث سایهای که ز بال هما رسید
عشّاق دیگر از که وفا آرزو کنند
دل نیز رفته رفته به آن بیوفا رسید
چون نالهای که بگذرد از بندبند نی
صد جا نشست حسرت دل تا به ما رسید
تا وادی غبار نفس طی نمیشود
نتوان به مقصد دل بی مدّعا رسید
بر غفلت انفعال و به آگاهی انبساط
بر هر که هر چه میرسد از مصطفا رسید
از خود گذشتنیست فلک تازی نگاه
تا نگذری ز خود نتوان هیچ جا رسید
خون دلی به دیده بیدل مگر نماند
کز بهر پایبوس تو رنگ حنا رسید



