
بیدل دهلوی- غزل شماره 1212
خواهش از ضبطِ نفس گر قدمی پیش شود
ساغرِ همّت جم کاسهٔ درویش شود
هرکه قدرِ پسِ زانو نشناسد چون اشک
پایمال قدمِ هرزهدو خویش شود
میکشد خون امید از دلِ حسرتکش ما
سینهٔ هر که ز تیغِ ستمی ریش شود
لذِت وصل تو از کامِ تمنّا نرود
هر سر مو به تنم گر به مثل نیش شود
نیست دور از اثرِ غیرتِ ابروی کجت
جوهر آینه در تیغ ستمکیش شود
چشم ما حلقه به گوش است به نقش قدمی
که به راه تو ز ما یک دو قدم پیش شود
فرصتِ ناز، غنیمت شمر ای شوخ، مباد
حسن تابد سرِ الفت ز خط و ریش شود
آبِ یاقوت ز آتش نتوان فرق نمود
اختلاط ار همه بیگانه بوَد خویش شود
راحتاندیش مباشید که در وادی عشق
وحشت آرام شود آهو اگر میش شود
گفتگو کم کن اگر عافیتت منظور است
بحر هم میرود از خود چو هوا بیش شود
نکشی پای ز دامانِ تغافل که شرار
رفته باشد ز نظر تا قدماندیش شود
رشتهٔ سازِ کرم نغمه ندارد بیدل
گر نه مضرابِ قبولش لب درویش شود



