
بیدل دهلوی- غزل شماره 1079
پیریام آخر می و پیمانه بُرد
بادِ سحر شمع ز کاشانه برد
دیده سیاهی ز گل و لاله چید
گوش گرانی ز هر افسانه برد
شمعِ جنون آبلهپا کرده گم
سر به هوا لغزشِ مستانه برد
کشمکش از سعی نفس قطع شد
ارّه خودآرایی دندانه برد
یاد خطش کردم و دل باختم
سایهٔ مور از کف من دانه برد
هرکه در این انجمن حرص و گد
ساخت به خود گنج به ویرانه برد
حسرتِ دیدار، گریبان درید
آینهٔ ما همه جا شانه برد
خواندن اسرارِ وفا مشکل است
مُهر شد آن نامه که پروانه برد
در دل ما ذوق تماشا نماند
آه کسی آینه زین خانه برد
قاصدِ دلبر جگرم داغ کرد
نامهٔ من ناله شد امّا نه برد
وقت جنون خوش که غم خانمان
یک دو دم از بیدل دیوانه برد



