
بیدل دهلوی- غزل شماره 1637
یاد تو آتشی است که خامش نمیشود
حقّ نمک چو زخم فرامش نمیشود
زین اختلاطها که مآلش ندامت است
خوشدل همان کسی که دلش خوش نمیشود
بوی کباب مجلسِ تنهاییام خوش است
کانجا جگر ز بینمکی شش نمیشود
مُلکیست بیکسی که در آنجا غریبِ یأس
گر میشود شهید ستمکش نمیشود
بیدل مزیل عقل، شرابِ تعلّق است
مستِ تغافل این همه بیهش نمیشود



