
بیدل دهلوی- غزل شماره 780
قید الفت هستی وحشت آشیانیهاست
شمع تا نفس دارد شیوه پرفشانیهاست
شانه را به گیسویش طرفه همزبانیهاست
سرمه را به چشم او، الفت آشیانیهاست
ما ز سیر این گلشن عشوۀ طرب خوردیم
ورنه چشم وا کردن عبرت امتحانیهاست
ای سحر تأمّل کن، یک نفس تحمّل کن
وحشت و دم پیری شوخی و جوانیهاست
زلف تابدارش را شانه میدمد افسون
دیده وقف حیرت کن موج جان فشانیهاست
پیش چشم بیمارش گر دوتا شود نرگس
عیب سرنگونی نیست جای ناتوانیهاست
بیخودن الفت را، نیست کلفت مردن
مردنی اگر باشد بی تو زندگانیهاست
در وفا چه امکان ست جان کنم دریغ از تو
بر جبین گره مپسند این چه بدگمانیهاست؟
چارسوی امکان را جز غبار جنسی نیست
بستن در مژگان عافیت دکانیهاست
محو یأس کن حاجت ورنه نزد عبرت ها
در طلب عرق کردن نیز ترزبانیهاست
از غرور وهم ایجاد هرزه رفتهای بر باد
ای غبار بی بنیاد این چه آسمانیهاست؟
عمرهاست بیحاصل میزنی پر بسمل
بهر نیم جان بیدل این چه سخت جانیهاست؟



