
بیدل دهلوی- غزل شماره 1008
به امّید فنا تاب و تب هستی گوارا شد
هوای سوختن بال و پر پروانهٔ ما شد
فکندیم از تمیز آخر خلل در کارِ یکتایی
بدل شد شخص با تمثال تا آیینه پیدا شد
زبانِ حال دارد سرمهٔ لاف کمال اینجا
نفس دزدید جوهر هر قدر آیینه گویا شد
ز عرضِ جوهرِ معنی به وجدان صلح کن ورنه
سخن رنگِ لطافت باخت گر تقریر فرسا شد
حذر کن از قرین بد که در عبرتگهِ امکان
به جرم زشتی یک رو هزار آیینه رسوا شد
به هندستان اگر این است سامان رعونتها
توان در مفلسی هم چیره کلکی بست و مرنا شد
سراپا قطرۀ خون نقش بند و در دلی جا کن
غم اینجا ساغری دارد که باید داغ صهبا شد
خیالِ هرچه بندی شوق پیدا میکند رنگش
ز بس جا کرد لیلی در دل مجنون سویدا شد
گشاد غنچه در اوراقِ گل خواباند گلشن را
جهان در موجِ ناخن غوطه زد تا عقده ام واشد
به خاموشی نمک دادم سراغِ بینشانی را
نفس در سینه دزدیدن صفیرِ بالِ عنقا شد
تأمّل، پیشه کردم معنی من لفظ شد بیدل
ز صهبایم روانی رفت تا آنجا که مینا شد



