
بیدل دهلوی- غزل شماره 1015
به پستی وانمانَد هر که از دردی نشان دارد
سحر از چاکهای دل به گردون نردبان دارد
به دوشِ الرحیلی بارِ حسرت میکشد عالم
جرس عمری ست چون گل محملِ این کاروان دارد
بجز وحشت نمیبالد ز اجزای جهان گردی
چمن از برگ برگ خویش دامن بر میان دارد
به ذوقِ عافیت خون خورردنت کار است معذوری
در اینجا گر همه مغز است درد استخوان دارد
مکن با چشم تر سودا اگر محو تماشایی
بهارِ حیرتِ آیینه در شبنم خزان دارد
سخن باشد دلیل زندگی روشنخیالان را
غم مردن ندارد شعلهٔ ما تا زبان دارد
در آغوشِ نشاطِ دهر خوابیده ست کلفتها
شکستن در طلسمِ شوخیِ رنگ آشیان دارد
به صد گلزار رعنایی به چندین رنگ پیدایی
همان ناموس یکتایی مرا از من نهان دارد
غبارم پر نمیزد گر نَمی سر می زد از اشکم
عنانِ وحشت من عجز این واماندگان دارد
نشاطِ حسن میبالد ز درد عاشقان بیدل
گلستان خنده در بار است تا بلبل فغان دارد



