
بیدل دهلوی- غزل شماره 693
ستم شریک من یأس خو شدن ستم است
حریف عذر هزار آرزو شدن ستم است
دلی ست در بغلت بو کن و تسلی باش
چو آهوان ز هوا نافه جو شدن ستم است
مرا به حیرت آیینه رحم میآید
طرف به این همه زشت و نکو شدن ستم است
فنا نگشته ز تنزیه شرم باید داشت
به رنگ بال نیفشانده بو شدن ستم است
ز حرص ذلّت حاجت به هیچ در مبرید
به شرم تشنه لب آبرو شدن ستم است
ز بس گداختهام از نظر نهان شدهام
هنوز پیش میان تو مو شدن ستم است
به سجده خاک شو و محو یک تیمم باش
عرق فروش دوام وضو شدن ستم است
دل آب میشود از نام وصل خاموشم
ادب پیام حدیث مگو شدن ستم است
به کارگاه عناصر دماغ میسوزم
چراغ خیره سر چارسو شدن ستم است
به هجر زندهام آیینه پیش من مگذار
جدا ز یار به خود رو به رو شدن ستم است
ز خویش درنگذشته ست هیچکس بیدل
به وهم دور مرو بر من او شدن ستم است



