
بیدل دهلوی- غزل شماره 235
غم، طربْ جوش کرده است مرا
داغ، گل پوش کرده است مرا
زعفران زار رفتن رنگم
خنده بیهوش کرده است مرا
حسرت لعل یار میکدهای ست
که قدح نوش کرده است مرا
آنکه خود را به بر نمیگیرد
صید آغوش کرده است مرا
یک نفس بار زندگی چو حباب
آبله دوش کرده است مرا
ناتوانم چنانکه پیکر خم
حلقه در گوش کرده است مرا
از که نالد سپند سوختهام
ناله خاموش کرده است مرا
بخت ناساز دور از آن بر و دوش
بی بر و دوش کرده است مرا
بیدل از یاد خویش هم رفتم
که فراموش کرده است مرا؟



