
بیدل دهلوی- غزل شماره 2445
به وهم این و آن خون شد دل غفلتپرست من
وگرنه همچو صحرا دامن خود داشت دست من
تحیّر در جنون می غلتد از نیرنگ تصویرم
ز پرواز نگاه کیست یارب رنگ بست من؟
سلامت متّهم دارد به کمظرفی حبابم را
محیطی میکنم تعمیر، اگر بالد شکست من
حریف بیخودیها کیست؟ کز چشم جنون پیما
خمستان در سر و پیمانه در دست است مست من
رفیقان چون نگه رفتند و من چون اشک در خاکم
زمینگیر ندامت ماند کوششهای پست من
ز برقِ آه، دارم ناوکی در کیشِ نومیدی
حذر از جرأت ای ظالم! که پر صاف است شست من
به این سستی که میبینم ز بخت نارسا بیدل
کشد نقّاش مشکل هم به دامان تو دست من



