سعدی-بوستان-باب هفتم در عالم تربیت
شماره 15
کسی را که نام آمد اندر میان
به نیکوترین نام و نعتش بخوان
چو همواره گویی که مردم خرند
مبر ظن که نامت چو مردم برند
چنان گوی سیرت به کوی اندرم
که گفتن توانی به روی اندرم
وگر شرمت از دیده ی ناظر است
نه ای بی‌بصر ، غیب دان حاضر است ؟
نیاید همی شرمت از خویشتن
کز او فارغ و شرم داری ز من ؟