سعدی-بوستان-باب دوم در احسان
شماره 33
بگفتیم در باب احسان بسی
ولیکن نه شرط است با هر کسی
بخور مردم آزار را خون و مال
که از مرغِ بد ، کنده بِه پرّ و بال
یکی را که با خواجه ی توست جنگ
به دستش چرا میدهی چوب و سنگ ؟
برانداز بیخی که خار آورد
درختی بپرور که بار آورد
کسی را بده پایه ی مهتران
که بر کهتران سر ندارد گران
مبخشای بر هر کجا ظالمی است
که رحمت بر او ، جور بر عالمی است
جهانسوز را کشته بهتر چراغ
یکی بِه در آتش که خلقی به داغ
هر آن کس که بر دزد رحمت کند
به بازوی خود کاروان میزند
جفاپیشگان را بده سر بباد
ستم بر ستم پیشه عدل است و داد
