قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری

بحر رمل رودکی

در این بخش ابیات بحر رمل رودکی – شامل دو منظومه کلیله و دمنه و سندبادنامه – نوشته شده است .

برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :

 

شعر شماره ۱ : هرکه نامخت ازگذشت روزگار

شعر شماره ۲ : از خراسان به روز طاوس وش

شعر شماره ۳ : هم چنان سرمه که دخت خوب روی

شعر شماره ۴ : شب زمستان بود، کپی سرد یافت

شعر شماره ۵ : آن گرنج و آن شکر برداشت پاک

شعر شماره ۶ : دمنه را گفتا که تا: این بانگ چیست؟

شعر شماره ۷ : گفت: هنگامی یکی شهزاده بود

شعر شماره ۸ : کشتیی بر آب و کشتیبانش باد

شعر شماره ۹ : بانگ زله کرد خواهد کر گوش

شعر شماره ۱۰ : وز درخت اندر، گواهی خواهد اوی

شعر شماره ۱۱ : هم چنان کبتی، که دارد انگبین

شعر شماره ۱۲ : هیچ شادی نیست اندر این جهان

شعر شماره ۱۳ : تا جهان بود از سر مردم فراز

شعر شماره ۱۴ : گفت با خرگوش خانه خان من

شعر شماره ۱۵ : آن که را دانم که: اویم دشمنست

شعر شماره ۱۶ : کار چون بسته شود بگشایدا

شعر شماره ۱۷ : بار کژ مردم به کنگرش اندرا

شعر شماره ۱۸ : آفریده مردمان مر رنج را

شعر شماره ۱۹ : اندر آمد مرد با زن چرب چرب

شعر شماره ۲۰ : شاه دیگر روز باغ آراست خوب

شعر شماره ۲۱ : خود ترا جوید همه خوبی و زیب

شعر شماره ۲۲ : پس تبیری دید نزدیک درخت

شعر شماره ۲۳ : باکروز و خرمی آهو به دشت

شعر شماره ۲۴ : خایگان تو چو کابیله شدست

شعر شماره ۲۵ : چون درآمد آن کدیور، مرد زفت

شعر شماره ۲۶ : آمد این شبدیز با مرد خراج

شعر شماره ۲۷ : دست و کف و پای پیران پر کلخج

شعر شماره ۲۸ : گر خوری از خوردن افزایدت رنج

شعر شماره ۲۹ : گفت: خیز اکنون و سازه ره بسیچ

شعر شماره ۳۰ : آهو از دام اندرون آواز داد

شعر شماره ۳۱ : پادشا سیمرغ دریا را ببرد

شعر شماره ۳۲ : اندر آن شهری که موش آهن خورد

شعر شماره ۳۳ : از فراوانی، که خشکا مار کرد

شعر شماره ۳۴ : آنگهی گنجور مشک آمار کرد

شعر شماره ۳۵ : چونکه مالیده بدو گستاخ شد

شعر شماره ۳۶ : چون که نالنده بدو گستاخ شد

شعر شماره ۳۷ : کرد روبه یوزواری یک ز غند

شعر شماره ۳۸ : مرد دینی رفت و آوردش کنند

شعر شماره ۳۹ : گنبدی نهمار بر برده، بلند

شعر شماره ۴۰ : روز جستن تازیانی چون نوند

شعر شماره ۴۱ : روز جستن تازیانی چون نوند

شعر شماره ۴۲ : گر بزان شهر با من تاختند

شعر شماره ۴۳ : نان آن مدخل ز بس زشتم نمود

شعر شماره ۴۴ : گفت دینی را که: این دینار بود

شعر شماره ۴۵ : زن چو این بشنیده شد خاموش بود

شعر شماره ۴۶ : سرخی خفچه نگر از سرخ بید

شعر شماره ۴۷ : چون کشف انبوه غوغایی بدید

شعر شماره ۴۸ : سر فرو بردم میان آبخور

شعر شماره ۴۹ : خور به شادی روزگار نوبهار

شعر شماره ۵۰ : داشتی آن تاجر دولت شعار

شعر شماره ۵۱ : مرد مزدور اندر آغازید کار

شعر شماره ۵۲ : آشکوخد بر زمین هموارتر

شعر شماره ۵۳ : از تو دارم هر چه در خانه خنور

شعر شماره ۵۴ : گرسنه روباه شد تا آن تبیر

شعر شماره ۵۵ : آتشی بنشاند از تن تفت و تیز

شعر شماره ۵۶ : وز چکاوک نوف بینی رستخیز

شعر شماره ۵۷ : چون گل سرخ از میان پیلگوش

شعر شماره ۵۸ : شیر خشم آورد و جست از جای خویش

شعر شماره ۵۹ : ابله و فرزانه را فرجام خاک

شعر شماره ۶۰ : موی سر جغبوت و جامه ریمناک

شعر شماره ۶۱ : زد کلوخی بر هباک آن فزاک

شعر شماره ۶۲ : از دهان تو همی آید غشاک

شعر شماره ۶۳ : خشم آمدش و همان گه گفت: ویک

شعر شماره ۶۴ : ماده گفتا: هیچ شرمت نیست، ویک

شعر شماره ۶۵ : دم سگ بینی ابا بتفوز سگ

شعر شماره ۶۶ : چون فراز آید بدو آغاز مرگ

شعر شماره ۶۷ : ایستاده دیدم آن جا دزد و غول

شعر شماره ۶۸ : چون که زن را دید فغ، کرد اشتلم

شعر شماره ۶۹ : تا به خانه برد زن را با دلام

شعر شماره ۷۰ : نزد آن شاه زمین کردش پیام

شعر شماره ۷۱ : بس که برگفته پشیمان بوده‌ام

شعر شماره ۷۲ : کرد باید مر مرا و او را رون

شعر شماره ۷۳ : پس شتابان آمد اینک پیرزن

شعر شماره ۷۴ : زش ازو پاسخ دهم اندر نهان

شعر شماره ۷۵ : چون بگردد پای او از پایدان

شعر شماره ۷۶ : مار و غنده کربشه با کژدمان

شعر شماره ۷۷ : تاک رز بینی شده دینارگون

شعر شماره ۷۸ : از همالان وز برادر من فزون

شعر شماره ۷۹ : گر درم داری، گزند آرد بدین

شعر شماره ۸۰ : مرد را نهمار خشم آمد ازین

شعر شماره ۸۱ : ار همه خوبی و نیکی دارد او

شعر شماره ۸۲ : تنگ شد عالم برو از بهر گاو

شعر شماره ۸۳ : گفت: فردا بینی‌ام در پیش تو

شعر شماره ۸۴ : کاش آن گوید که باشد بیش نه

شعر شماره ۸۵ : هیچ گنجی نیست از فرهنگ به

شعر شماره ۸۶ : روی هر یک چون دو هفته گرد ماه

شعر شماره ۸۷ : اخترانند آسمانشان جایگاه

شعر شماره ۸۸ : سوس پرورده به می بگداخته

شعر شماره ۸۹ : پر بکنده، چنگ و چنگل ریخته

شعر شماره ۹۰ : نزد تو آماده بدو آراسته

شعر شماره ۹۱ : سنجد چیلان بدو نیمه شده

شعر شماره ۹۲ : هست از مغز سرت، ای منگله

شعر شماره ۹۳ : بهترین یاران و نزدیکان همه

شعر شماره ۹۴ : پس بیو بارید ایشان را همه

شعر شماره ۹۵ : جای کرد از بهر بودن کازه‌ای

شعر شماره ۹۶ : گفت: ای من، مرد خام کل درای

شعر شماره ۹۷ : بینی و گنده دهان داری و نای

شعر شماره ۹۸ : پیسی و ناسور کون و گربه پای

شعر شماره ۹۹ : آبکندی دور و بس تاریک جای

شعر شماره ۱۰۰ : زشت و نافرهخته و نابخردی

شعر شماره ۱۰۱ : من سخن گویم، تو کانایی کنی

شعر شماره ۱۰۲ : دستگاه او نداند کز چه روی؟

شعر شماره ۱۰۳ : شو، بدان گنج اندرون خمی بجوی

شعر شماره ۱۰۴ : چون یکی جبغبوت پستان بند اوی

شعر شماره ۱۰۵ : خم و خنبه پر ز انده، دل تهی

پایان اشعار این بخش

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code