تومان۵۲۵,۰۰۰

تومان۳۴۰,۰۰۰

تومان۱۱۰,۰۰۰

تومان۲۷۵,۰۰۰

بحر رمل رودکی

در این بخش ابیات بحر رمل رودکی – شامل دو منظومه کلیله و دمنه و سندبادنامه – نوشته شده است .

برای خواندن هر شعر ، روی آن کلیک کنید :

 

شعر شماره 1 : هرکه نامخت ازگذشت روزگار

شعر شماره 2 : از خراسان به روز طاوس وش

شعر شماره 3 : هم چنان سرمه که دخت خوب روی

شعر شماره 4 : شب زمستان بود، کپی سرد یافت

شعر شماره 5 : آن گرنج و آن شکر برداشت پاک

شعر شماره 6 : دمنه را گفتا که تا: این بانگ چیست؟

شعر شماره 7 : گفت: هنگامی یکی شهزاده بود

شعر شماره 8 : کشتیی بر آب و کشتیبانش باد

شعر شماره 9 : بانگ زله کرد خواهد کر گوش

شعر شماره 10 : وز درخت اندر، گواهی خواهد اوی

شعر شماره 11 : هم چنان کبتی، که دارد انگبین

شعر شماره 12 : هیچ شادی نیست اندر این جهان

شعر شماره 13 : تا جهان بود از سر مردم فراز

شعر شماره 14 : گفت با خرگوش خانه خان من

شعر شماره 15 : آن که را دانم که: اویم دشمنست

شعر شماره 16 : کار چون بسته شود بگشایدا

شعر شماره 17 : بار کژ مردم به کنگرش اندرا

شعر شماره 18 : آفریده مردمان مر رنج را

شعر شماره 19 : اندر آمد مرد با زن چرب چرب

شعر شماره 20 : شاه دیگر روز باغ آراست خوب

شعر شماره 21 : خود ترا جوید همه خوبی و زیب

شعر شماره 22 : پس تبیری دید نزدیک درخت

شعر شماره 23 : باکروز و خرمی آهو به دشت

شعر شماره 24 : خایگان تو چو کابیله شدست

شعر شماره 25 : چون درآمد آن کدیور، مرد زفت

شعر شماره 26 : آمد این شبدیز با مرد خراج

شعر شماره 27 : دست و کف و پای پیران پر کلخج

شعر شماره 28 : گر خوری از خوردن افزایدت رنج

شعر شماره 29 : گفت: خیز اکنون و سازه ره بسیچ

شعر شماره 30 : آهو از دام اندرون آواز داد

شعر شماره 31 : پادشا سیمرغ دریا را ببرد

شعر شماره 32 : اندر آن شهری که موش آهن خورد

شعر شماره 33 : از فراوانی، که خشکا مار کرد

شعر شماره 34 : آنگهی گنجور مشک آمار کرد

شعر شماره 35 : چونکه مالیده بدو گستاخ شد

شعر شماره 36 : چون که نالنده بدو گستاخ شد

شعر شماره 37 : کرد روبه یوزواری یک ز غند

شعر شماره 38 : مرد دینی رفت و آوردش کنند

شعر شماره 39 : گنبدی نهمار بر برده، بلند

شعر شماره 40 : روز جستن تازیانی چون نوند

شعر شماره 41 : روز جستن تازیانی چون نوند

شعر شماره 42 : گر بزان شهر با من تاختند

شعر شماره 43 : نان آن مدخل ز بس زشتم نمود

شعر شماره 44 : گفت دینی را که: این دینار بود

شعر شماره 45 : زن چو این بشنیده شد خاموش بود

شعر شماره 46 : سرخی خفچه نگر از سرخ بید

شعر شماره 47 : چون کشف انبوه غوغایی بدید

شعر شماره 48 : سر فرو بردم میان آبخور

شعر شماره 49 : خور به شادی روزگار نوبهار

شعر شماره 50 : داشتی آن تاجر دولت شعار

شعر شماره 51 : مرد مزدور اندر آغازید کار

شعر شماره 52 : آشکوخد بر زمین هموارتر

شعر شماره 53 : از تو دارم هر چه در خانه خنور

شعر شماره 54 : گرسنه روباه شد تا آن تبیر

شعر شماره 55 : آتشی بنشاند از تن تفت و تیز

شعر شماره 56 : وز چکاوک نوف بینی رستخیز

شعر شماره 57 : چون گل سرخ از میان پیلگوش

شعر شماره 58 : شیر خشم آورد و جست از جای خویش

شعر شماره 59 : ابله و فرزانه را فرجام خاک

شعر شماره 60 : موی سر جغبوت و جامه ریمناک

شعر شماره 61 : زد کلوخی بر هباک آن فزاک

شعر شماره 62 : از دهان تو همی آید غشاک

شعر شماره 63 : خشم آمدش و همان گه گفت: ویک

شعر شماره 64 : ماده گفتا: هیچ شرمت نیست، ویک

شعر شماره 65 : دم سگ بینی ابا بتفوز سگ

شعر شماره 66 : چون فراز آید بدو آغاز مرگ

شعر شماره 67 : ایستاده دیدم آن جا دزد و غول

شعر شماره 68 : چون که زن را دید فغ، کرد اشتلم

شعر شماره 69 : تا به خانه برد زن را با دلام

شعر شماره 70 : نزد آن شاه زمین کردش پیام

شعر شماره 71 : بس که برگفته پشیمان بوده‌ام

شعر شماره 72 : کرد باید مر مرا و او را رون

شعر شماره 73 : پس شتابان آمد اینک پیرزن

شعر شماره 74 : زش ازو پاسخ دهم اندر نهان

شعر شماره 75 : چون بگردد پای او از پایدان

شعر شماره 76 : مار و غنده کربشه با کژدمان

شعر شماره 77 : تاک رز بینی شده دینارگون

شعر شماره 78 : از همالان وز برادر من فزون

شعر شماره 79 : گر درم داری، گزند آرد بدین

شعر شماره 80 : مرد را نهمار خشم آمد ازین

شعر شماره 81 : ار همه خوبی و نیکی دارد او

شعر شماره 82 : تنگ شد عالم برو از بهر گاو

شعر شماره 83 : گفت: فردا بینی‌ام در پیش تو

شعر شماره 84 : کاش آن گوید که باشد بیش نه

شعر شماره 85 : هیچ گنجی نیست از فرهنگ به

شعر شماره 86 : روی هر یک چون دو هفته گرد ماه

شعر شماره 87 : اخترانند آسمانشان جایگاه

شعر شماره 88 : سوس پرورده به می بگداخته

شعر شماره 89 : پر بکنده، چنگ و چنگل ریخته

شعر شماره 90 : نزد تو آماده بدو آراسته

شعر شماره 91 : سنجد چیلان بدو نیمه شده

شعر شماره 92 : هست از مغز سرت، ای منگله

شعر شماره 93 : بهترین یاران و نزدیکان همه

شعر شماره 94 : پس بیو بارید ایشان را همه

شعر شماره 95 : جای کرد از بهر بودن کازه‌ای

شعر شماره 96 : گفت: ای من، مرد خام کل درای

شعر شماره 97 : بینی و گنده دهان داری و نای

شعر شماره 98 : پیسی و ناسور کون و گربه پای

شعر شماره 99 : آبکندی دور و بس تاریک جای

شعر شماره 100 : زشت و نافرهخته و نابخردی

شعر شماره 101 : من سخن گویم، تو کانایی کنی

شعر شماره 102 : دستگاه او نداند کز چه روی؟

شعر شماره 103 : شو، بدان گنج اندرون خمی بجوی

شعر شماره 104 : چون یکی جبغبوت پستان بند اوی

شعر شماره 105 : خم و خنبه پر ز انده، دل تهی

پایان اشعار این بخش

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها