ورود / عضویت



شبانگاه برگشته بختی بخیل - ادبستان شعر پارسی % %

شبانگاه برگشته بختی بخیل

آذر بیگدلی – حکایت شماره 19

شبانگاه برگشته بختی بخیل

مگر شد به اختر شماری دخیل

که دست من و دامنت از کرم

ببین کی رود تیرگی ز اخترم؟

که عمری است زیر و زبر گشته ام

ازین بخت برگشته، سرگشته ام

کنم با تو این عهد ای آموزگار

که گردد به کامم اگر روزگار

میان مهان سرفرازت کنم

ز خلق جهان بی نیازت کنم

به سر گوهر و زر فشانم تو را

به زر همچو گوهر نشانم تو را

کشم پیش چندان زر و گوهرت

که بینی و ناید ز من باورت

چو زآن سفله اختر شمار این شنید

به اقبال فرخنده دادش نوید

که نیروی اقبال و یاری بخت

نشاند تو را همچو شاهان به تخت

ز بس مهرورزی و کین آوری

جهان جمله زیر نگین آوری

عجب ماند آن مرد و بودش هراس

ز کار خود و حکم اخترشناس

که از بخت خود این گمانش نبود

به خود این گمان ز آسمانش نبود

چو او رفت، گفتم به اختر شمار

ز من پرس منصوبه ی این قمار

چنین دان که این مرد را عقل نیست

گرت وعده ای داده، جز نقل نیست

کسان، آزمون کرده او را بسی

ازو راست نشنیده هرگز کسی

چه بستی پی خدمت او میان؟

گر او سود بیند، تو بینی زیان

ستاره شمر پند من چون شنفت

به روی من از لطف خندید و گفت

که: من نیز اینقدر نادان نی ام

وز آن وعده کو کرد شادان نی ام

ولی شرمم آید که بیچاره ای

غریبی ز شهر خود آواره ای

چه جوید دلم، من نجویم دلش

کنم زار و شرمنده در محفلش

همین شد که از من شنفت آنچه گفت

دروغی شنفتم، دروغی شنفت

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤