
سعدی-گلستان-باب پنجم در عشق و جوانی
حکایت 8
یاد دارم در ایّام پیشین که من و دوستی ، چون دو بادام مغز در پوستی صحبت داشتیم. ناگاه اتفاق مَغیب افتاد. پس از مدتی که باز آمد عتاب آغاز کرد که : در این مدت قاصدی نفرستادی.گفتم: دریغ آمدم که دیده ی قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم.
یار دیرینه مرا گو ، به زبان توبه مده
که مرا توبه به شمشیر نخواهد بودن
رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند
باز گویم : نه ، که کس سیر نخواهد بودن



