ورود / عضویت



گلستان-باب ششم در ضعف و پیری-حکایت 5 - ادبستان شعر پارسی % %

گلستان-باب ششم در ضعف و پیری-حکایت 5

سعدی-گلستان-باب ششم در ضعف و پیری

حکایت 5

 

جوانی چست ، لطیف ، خندان ، شیرین زبان در حلقه ی عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم. روزگاری برآمد که اتفاق ملاقات نیوفتاد. بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزند خاسته و بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمرده. پرسیدمش: چگونه ای و چه حالت است؟ گفت: تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم.

ماذالصَّبی والشَّیبُ غیّرَ لِمَّتی

و کفی بتغییر الزّمانِ نذیراً (1)

 

چون پیر شدی زکودکی دست بدار

بازی و ظرافت به جوانی بگذار

 

طرب نوجوان ز پیری مجوی

که دیگر ناید آب رفته به جوی

زرع را چون رسید وقت درو

نخرامد چنان که سبزه ی نو

 

دور جوانی بشد از دست من

آه و دریغ آن زمن دلفروز

قوت سرپنجه ی شیری گذشت

راضیم اکنون به پنیری چو یوز

پیرزنی موی سیه کرده بود

گفتم ای مامک دیرینه روز

موی به تلبیس سیه کرده گیر

راست نخواهد شدن این پشت کوز

 


واژگان دشوار : 1-ترجمه بیت : کجاست کودکی در حالی که برف پیری بر سر و رویم نشسته است . زیر و رو شدن زمان بهترین زنگ خطر است .

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤