سعدی-گلستان-باب دوم در اخلاق درویشان
حکایت 9
یکی از صُلحای لبنان که مقامات او در دیار عرب مذکور بود و کرامات مشهور ، به جامع دمشق درآمد و بر کنار برکه ی کلاسه طهارت همی‌ساخت ، پایش بلغزید و به حوض درافتاد و به مشقت از آن جایگه خلاص یافت . چون از نماز بپرداختند یکی از اصحاب گفت : مرا مشکلی هست اگر اجازت پرسیدن است . گفت : آن چیست ؟ گفت : یاد دارم که شیخ به روی دریای مغرب برفت و قدمش تر نشد ، امروز چه حالت بود که در این قامتی آب از هلاک چیزی نماند ؟ شیخ اندرین فکرت فرو رفت و پس از تأمل بسیار سر برآورد و گفت نشنیده ای که خواجه عالم علیه السّلام گفت :
لی مَعَ اللهِ وَقتٌ لا یَسَعُنی فیهِ مَلَکٌ مَقرّبٌ و لا نَبیٌ مُرسَل ؟ (1)
و نگفت علی الدّوام (2)
وقتی چنین که فرمود ، به جبرئیل و میکائیل نپرداختی و دیگر وقت با حَفصه و زینب در ساختی . مُشاهدة الاَبرارِ بَینَ التجلّی وَ الاِستتار (3) ، می‌نمایند و می‌ربایند
دیدار می نمایی و پرهیز می کنی
بازار خویش و آتش ما تیز می کنی
اُشاهِدُ مَن اَهوی بغیرِ وَسیلة
فَیَلحَقُنی شَأنٌ اَضلُّ طَریقاً (4)
واژگان دشوار : 1-ترجمه : مرا با خدا وقتی است که در آن نه فرشته ی مقرب می گنجد و نه پیامبر مرسل . 2– ترجمه : همواره . 3– ترجمه : ابرار حق را لا به لای تجلی (ظهور) و استتار (اختفا) مشاهده می کنند . 4-ترجمه : گاه دلدارم را بی هیچ ابزاری می نگرم ، آنک حالی به من دست می دهد که راه را گم می کنم .
و قلبی حزین
و مجنون عقلی
جلست ان اشاهدک
جلست علی طریقک
و وصلک رویایی
سمعت من الزقاق
حذائک تاتی
رأیت اشتیاقی
جرت من عیون کل الجبال
دموع العیون
الی البحر قلبی
و لکن ما اتت
حذاء حبیبتی
سمعت و اننی
اغوط فی الخیالی
کما اسمع صوتک
بکل الدقائق و کل الثوانی
و اعلن فی الحال
لعقلی جنون
و منکسر قلبی
و انک غائبه
و انک لن تاتی
غلامحسین درویشی
۱۵ مهر ۱۴۰۲
خیلی سپاسگزارم از زحماتی که در راه ادبیات فارسی تحمل می کنید
خیلی سپاسگزارم از زحماتی که در راه ادبیات فارسی تحمل می کنید
اکنون کوچه ای به نام کلاسه به فتح کاف و تشدید لام در کنار مسجد جامع اموی دمشق هست که سمت چپ آن حرم حضرت رقیه قرار دارد