وحشی بافقی- غزل شماره 365
صافِ طرب آماده کن ترتیبِ عشرتخانه ده
بنشین و بنشان غیر را، پیمانه خور، پیمانه ده
نقلِ وفا در بزم نه، تا رام گردد مدّعی
مرغی که نبود در قفس او را فریبِ دانه ده
تا گرم گردد هر زمان هنگامه‌ای در کوی تو
طفلانِ بازی دوست را زنجیرِ این دیوانه ده
با لاابالی مَشربان خوش بر سرِ میدان درآ
دستار را آشفته کن تابی بر آن رندانه ده
گر پیش او گشتی خجل، سهل است این خفت بکش
وحشی شکایت تا به کی؟ تخفیف این افسانه ده