تا چند کشی سخره ی نفست بیکار

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 889

تا چند کشی سخره ی نفست بیکار

تا چند خوری چو اشتران خوشه ی خار

تا چند دوی از پی نان و دینار

ای کافر و کافر بچه آخر دین‌دار

نوشته‌های مرتبط

بوی دهن تو از چمن می‌شنوم

ادامه نوشته »

از ثور فلک شیر وفا میدوشم

ادامه نوشته »

در بحر صفا گداختم همچو نمک

ادامه نوشته »

این مست به باده‌ای دگر می‌گردد

ادامه نوشته »

ای آنکه چو ماه من گذاران توام

ادامه نوشته »

چون کار مسافران دینم کردی

ادامه نوشته »