آن زلف سیاه و قد رعناش نگر

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 867

آن زلف سیاه و قد رعناش نگر

شیرینی آن لعل شکرخاش نگر

گفتم که زکوة حسن یک بوسه بده

برگشت و به خنده گفت سوداش نگر

نوشته‌های مرتبط

معشوق شراب‌خوار و بی سامانست

ادامه نوشته »

ای داروی فربهی جان عاشق

ادامه نوشته »

علم فقها ز شرع و سنت باشد

ادامه نوشته »

در کوی خرابات نگاری دیدم

ادامه نوشته »

بی آتش عشق تو تو نخوردم آبی

ادامه نوشته »

تا چهره ی آفتاب جان رخشانست

ادامه نوشته »