غم را بر او گزیده میباید کرد

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 772

غم را بر او گزیده میباید کرد

وز چاه طمع بریده میباید کرد

خون دل من ریخته میخواهد یار

این کار مرا به دیده میباید کرد

نوشته‌های مرتبط

دی چشم تو رای سحر مطلق میزد

ادامه نوشته »

عشق آمد و توبه را چو شیشه بشکست

ادامه نوشته »

بخشای بر آن بنده که خوابش نبود

ادامه نوشته »

ای خواجه چرا بی پر و بالم کردی

ادامه نوشته »

هر چند دلم رضای او می‌جوید

ادامه نوشته »

من ذره بدم ز کوه بیشم کردی

ادامه نوشته »