هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 441

هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست

گر تا به ابد خورند این خوان برپاست

بر خوان ازل گرچه ز خلقان غوغاست

خوردند و خورند کم نشد خوان برجاست

نوشته‌های مرتبط

بویت آمد گریز را روی نماند

ادامه نوشته »

در میکده ی عشق چنین مست که دید

ادامه نوشته »

شیرین سخنی در دل ما می خندد

ادامه نوشته »

شادم که غم تو در دل من گنجد

ادامه نوشته »

بی نام و نشان چون دل و جانم کردی

ادامه نوشته »

پیران خرابات غمت بسیارند

ادامه نوشته »