معشوق شراب‌خوار و بی سامانست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 416

معشوق شراب‌خوار و بی سامانست

خونخواره و شوخ و شنگ و نافرمانست

کفر سر جعد آن صنم ایمانست

دیریست که درد عشق بی درمانست

نوشته‌های مرتبط

زان رونق هر سماع آواز دف است

ادامه نوشته »

منصور حلاجی که اناالحق میگفت

ادامه نوشته »

من محو خدایم و خدا آن منست

ادامه نوشته »

گر نگریزی ز ما به نازی چه شود

ادامه نوشته »

بازآی که یار بر سر پیمانست

ادامه نوشته »

گفتم به طبیب دارویی فرمایی

ادامه نوشته »