گر آتش دل نیست پس این دود چراست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 370

گر آتش دل نیست پس این دود چراست

ور عود نسوخت بوی این عود چراست

این بودن من عاشق و نابود چراست

پروانه ز سوز شمع خشنود چراست

نوشته‌های مرتبط

در عشق تو گر دل بدهم جان ببرم

ادامه نوشته »

گفتم که تویی می و منم پیمانه

ادامه نوشته »

آن رند و قلندر نهان آمد فاش

ادامه نوشته »

گر دل دهم و از سر جان برخیزم

ادامه نوشته »

دل گفت مرا بگو که را می جویی

ادامه نوشته »

این غمزه که میرنی ز نوری دگر است

ادامه نوشته »