سرگشته چو آسیای گردان کنمت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 348

سرگشته چو آسیای گردان کنمت

بی‌سر گردان چو گوی گردان کنمت

گفتی بروم با دگری درسازم

با هر که بسازی رد و ویران کنمت

نوشته‌های مرتبط

من بنده ی تو بنده ی تو بنده ی تو

ادامه نوشته »

گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای

ادامه نوشته »

گفتم که دلا تو در بلا افتادی

ادامه نوشته »

سرمست توام نه از می و نز افیون

ادامه نوشته »

ز اول که مرا عشق نگارم بربود

ادامه نوشته »

تا چند به هرزه چون غباری گردم

ادامه نوشته »