دوش از سر لطف یار در من نگریست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 334

دوش از سر لطف یار در من نگریست

گفتا بی‌ما چگونه بتوانی بزیست

گفتم به خدا چنانکه ماهی بی‌آب

گفتا که گناه توست و بر من بگریست

نوشته‌های مرتبط

همسایگی مست فزاید مستی

ادامه نوشته »

در عشق تو را جزو زند آنگه کل

ادامه نوشته »

با نی گفتم که بر تو بیداد ز کیست

ادامه نوشته »

از خویشتن بجستن آرزو میکندم

ادامه نوشته »

ای دل این ره به قیل و قالت ندهند

ادامه نوشته »

اگر عاشق را فنا و مردن باشد

ادامه نوشته »