درنه قدم ار چه راه بی‌پایانست

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 317

درنه قدم ار چه راه بی‌پایانست

کز دور نظاره کار نامردانست

این راه ز زندگی دل حاصل کن

کاین زندگی تن صفت حیوانست

نوشته‌های مرتبط

ماییم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیم

ادامه نوشته »

در باغ من ار سرو و اگر گلزار است

ادامه نوشته »

ای عادت تو خشم و جفا ورزیدن

ادامه نوشته »

جانا ز تو بیزار شوم نی نی نی

ادامه نوشته »

سوز دل عاشقان شررها دارد

ادامه نوشته »

گر با دیگری مجلس میسازم و لاغ

ادامه نوشته »