باران به سر گرم دلی بر میریخت

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 227

باران به سر گرم دلی بر میریخت

بسیار چو ریخت جست و در خانه گریخت

پر میزد خوش بطی که آن بر من ریز

کاین جان مرا خدای از آب انگیخت

نوشته‌های مرتبط

هر جا به جهان تخم وفا برکارند

ادامه نوشته »

مردی که به هست و نیست قانع گردد

ادامه نوشته »

ساقی گفتم تو را می ساده بیار

ادامه نوشته »

گفتم بنما که چه کنم گفت بمیر

ادامه نوشته »

صد داد همی رسد ز بیدادی تو

ادامه نوشته »

بر یار نظر کنم خجل میگردد

ادامه نوشته »