چشمان خمار و روی رخشان داری

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1831

چشمان خمار و روی رخشان داری

کان گوهر و لعل بدخشان داری

گیرم که چو غنچه خنده پنهان داری

گل را ز جمال خود تو خندان داری

نوشته‌های مرتبط

آن یار که از طبیب دل برباید

ادامه نوشته »

هر شب که ز سودای تو نوبت نزنند

ادامه نوشته »

این بنده مراعات نداند کردن

ادامه نوشته »

من عادت و خوی آن صنم میدانم

ادامه نوشته »

از جمله طمع بریدنم آسانست

ادامه نوشته »

ای در سر زلف تو پریشانی ها

ادامه نوشته »