اندر دل من درون و بیرون همه او است

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 173

اندر دل من درون و بیرون همه او است

اندر تن من جان و رگ و خون همه اوست

این جای چگونه کفر و ایمان گنجد

بی‌چون باشد و جود من چون همه اوست

نوشته‌های مرتبط

روزی که گذر کنی به خر پشته‌ی من

ادامه نوشته »

چونی ای آنکه از کمال فردی

ادامه نوشته »

چشمت صنما هزار دلدار کشد

ادامه نوشته »

با صورت دین صورت زردشت کشی

ادامه نوشته »

از بس که دل تو دام حیلت افراخت

ادامه نوشته »

زان آب که چرخ از آن به سر میگردد

ادامه نوشته »