ای چون علم بلند در صحرایی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1718

ای چون علم بلند در صحرایی

وی چون شکر شگرف در حلوایی

زان میترسم که بدرگ و بدرایی

در مغز تو افکند دگر سودایی

نوشته‌های مرتبط

ای دل چه شدی ز دست دستی میزن

ادامه نوشته »

طنبور چو تن تن برآرد به نوا

ادامه نوشته »

دل یاد تو کرد چون طرب می انگیخت

ادامه نوشته »

آبی که از این دیده چو خون میریزد

ادامه نوشته »

اسرار ز دست دادمی نتوانم

ادامه نوشته »

ماییم و هوای روی شاهنشاهی

ادامه نوشته »