اندر ره حق چو چست و چالاک شوی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1689

اندر ره حق چو چست و چالاک شوی

نور فلکی باز بر افلاک شوی

عرش است نشیمن تو شرمت ناید

چون سایه مقیم خطه ی خاک شوی

نوشته‌های مرتبط

ای بوده سماع آسمان را ره و در

ادامه نوشته »

دلدار چو دید خسته و غمگینم

ادامه نوشته »

خاک قدمت سعادت جان من است

ادامه نوشته »

ای داده بنان گوهر ایمانی را

ادامه نوشته »

عاشق چو نمیشوی برو پشم بریس

ادامه نوشته »

سودای تو را بهانه‌ای بس باشد

ادامه نوشته »