آمد بت خوش عربده ی می‌کشیم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1109

آمد بت خوش عربده ی می‌کشیم

بنشست چو یک تنگ شکر در پیشم

در بر بنهاد بربط و ابریشم

وین پرده همی زد که خوش و بیخویشم

نوشته‌های مرتبط

آن وقت که بحر کل شود ذات مرا

ادامه نوشته »

گر آب دهی نهال خود کاشته‌ای

ادامه نوشته »

ای آنکه تو بر فلک وطن داشته ای

ادامه نوشته »

ای آنکه تو جان بنده را جان شده ای

ادامه نوشته »

ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش

ادامه نوشته »

دل میگوید که نقد این باغ دریم

ادامه نوشته »