جانی دارم لجوج و سرمست و فضول

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1092

جانی دارم لجوج و سرمست و فضول

وانگه یاری لطیف و بی صبر و ملول

از من سوی یار من رسولست خدای

وز یار به سوی من خدایست رسول

نوشته‌های مرتبط

بودم شب و روز یار جویای صلاح

ادامه نوشته »

بر یاد لبت لعل نگین می‌بوسم

ادامه نوشته »

گر نگریزی ز ما به نازی چه شود

ادامه نوشته »

آن تازه تنی که در بلای تو بود

ادامه نوشته »

امروز ندانم به چه دست آمده‌ای

ادامه نوشته »

آن تاق که نیست جفتش اندر آفاق

ادامه نوشته »