
شمس مغربی – غزل شماره 39
آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین است
تلخ و ترش همه عالم بر ما شیرین است
چشم حق بین به جز از حق نتواند دیدن
باطل اندر نظر مردم باطل بین است
گل توحید نروید ز زمینی که درو
خاک شرک و حسد و کبر و ریا و کین است
مسکن دوست ز جان میطلبیدم گفتا
مسکن دوست اگر هست دل مسکین است
مرد کوته نظر از بهر بهشت است به کار
از قصور است که او ناظر حورالعین است
نیست در جنت ارباب حقیقت جز حق
جنت اهل حقیقت، به حقیقت این است
گر چه با آن بت چینی نظری داری لیک
آنچه منظور توآمد شبح رنگین است
نظرت هیچ بر آن نقش و نگار چین است
زانکه چشم تو بر آن نقش نگارچین است
مغربی از تو به تلوین تو در جمله صور
نیست محجوب که اورا صفت تمکین است



