
شمس مغربی – غزل شماره 175
شهدت فیک جمالا فینت فی بذاتی
قتلتنبی بلحاظ و ذات عین حیاتی
ز چشم مست و خرابت مدام مست و خرابم
ولیس نشوة فی الحب من کوس شعاتی
چو از جمیع جهات است جلوه گاه تو چشمم
لقد جلوت علی العین من جمیع جهاتی
و کیف تشبه حسنا بک الملاح جمیعا
ملاح و ملح اجاجی تویی که عین فراتی
به حسن خلق و شمایل به هیچ خلق نمانی
که بس جمیل صفاتی و بس حمیده خصالی
ز هجرتست هلاکم ز وصل توست نجاتم
رایت فیه هلاکی وجدت منه نجاتی
به عزم کعبه ی کویت برای دیدن رویت
قطعت وصل ثقاتی و خلت فی الفواتی
دخلت فیه ضلام لاجل وصلک حنا
که همچو چشمه ی حیوان نهفته در ظلماتی
بسی بجست تو را مغربی به مغرب و مشرق
بسان خضر و سکندر که عین آب حیاتی



