
شمس مغربی – غزل شماره 148
قطره ای از قعر دریا دم مزن
ذره ای از مهر والا دم مزن
مرد امروزی هم از امروز گوی
از پری و دی و فردا دم مزن
چون نمی دانی زمین را ز آسمان
بیش ازین از زیر و بالا دم مزن
چون اصول و طبع موسیقیت نیست
از تناترنا و تانا دم مزن
درگذر از نفی و اثبات ای پسر
هیچ از الا و از لا دم مزن
گر بگویندت که جان را کن فدا
رو فدا کن جان خود را دم مزن
تا نمی دانی من و ما را که کیست
باش خاموش از من و ما دم مزن
همچو آدم علم اسما را ز حق
تا نگیری هیچ ز اسما دم مزن
آنکه عین جمله اشیا گشته است
مغربی را گفت ز اشیا دم مزن



