
شمس مغربی – غزل شماره 135
ما جام جهان نمای ذاتیم
ما مظهر جمله ی صفاتیم
ما نسخه ی نامه ی الهیم
ما گنج طلسم کائناتیم
هم صورت واجب الوجودیم
هم معنی و جان ممکناتیم
هر چند که مجمل دو کونیم
تفضیل جمیع مجملاتیم
برتر ز مکان و در مکانیم
بیرون ز جهات و در جهاتیم
ما حاوی جمله ی علومیم
کشاف جمیع مشکلاتیم
بیمار ضعیف را شفاییم
محبوس نحیف را نجاتیم
گو مرده بیا که روح بخشیم
گو تشنه بیا که ما فراتیم
ای درد کشیده ی دوا جوی
از ما بگذر که ما دواییم
چون قطب ز جای خود نجنبیم
چون چرخ اگر چه بی ثباتیم
هم مغربی ایم و مشرق و شمس
هم ظلمت و چشمه ی حیاتیم



