
شمس مغربی – غزل شماره 118
بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاک
که تا تو چهره ی خود را بدو کنی ادراک
اگر نظر نکنی سوی من به آینه کن
تو خود به مثل منی کی نظر کنی خاشاک
اگر چه آینه روی جان فزای تو اند
همه عقول و نفوس و عناصر و افلاک
ولی تو را ننماید به تو چنانکه تویی
مگر دل من مسکین بیدل و غمناک
تمام چهره ی خود را بدو توانی دید
که هست مظهر تام و لطیف و صافی و پاک
چرا گذر نکنی بر دلی که از پاکی
اذ امررت ربّه ما وجدت فیه سواک
ولو جلوت علی القلب ما جلوت علیه
لا جل قربته بل لانه مجلاک
مرا که نسخه ی مجموع کاینات توام
روا مدار به خواری فکنده بر سر خاک
به ساحل ار چه فکندی به بحر باز آیم
که موج بحر محیط توام نیم خاشاک
ظهور تو به من است و وجود من از تو
دلست مظهر لولای لم اکن لولاک
تو آفتاب منیری و مغربی سایه
ز آفتاب بود سایه را وجود و هلاک



