اشعار مریم قهرمانلو
اشعار مریم قهرمانلو
شعر نخست :
من آخر پاییز جا ماندم
فصل زمستان را نمیفهمم
رفتی ، قسم خوردی که میمانی
معنای ایمان را نمیفهمم
با خاطرات و گریه درگیرم
از غصه و سردرگمی سیرم
هرچند دلتنگت شدم ناجور
اما سراغت را نمیگیرم
دی طعم آذر میدهد جانم
ته مانده های خیس پاییزم
صد سال بعد از رفتنت حتی
جا مانده در شعری غم انگیزم
جای تو و عطر تنت مانده
زانوی غم در عمق آغوشم
مشکی به تن کردم جهانم شد
با رفتنت همرنگِ تن پوشم
پاییزم اما برف میبارد
هر لحظه دی لج میکند با من
دی بس کن این دیوانه بازی را
هی بغض ها را چیده ای تا من
یک رفتن و دل کندن و دوری
میگیرد از دلبستگی جان را
بعد از تو و این قصه عمری بود
باور کنم شاید زمستان را
شعر دوم :
شعر خواندی و غصه هایم رفت
شعر خواندی و دلبری کردی
چشم بستی و بوسه ای بعدش
چشم بستی و خودسری کردی
شعر خواندیم و گونه بوسیدیم
شعر خواندیم و یک بغل بعدش
می‌شنیدی که دوستت دارم
ذوق کردی و یک غزل بعدش
دست بردی در آرزوهایم
قول دادی که مال من بشوی
قول دادی که توی هر قهوه
باز تعبیر فال من بشوی
چشم هایت به گرد سبزی که
غَلت می‌زد درون سینی ، بود
تکیه دادی و منتظر ماندی
عشق آنجا که می‌نشینی بود
قاچ کردیم و سرخ پر رنگش
قاچ کردیم و زندگی خندید
دست بردم میان آغوشت
سرخ هایی که با تو می‌چسبید
سرخ یعنی که دوستت دارم
سرخ یعنی که دلبرم باشی
ناز کم کن بهار من ، اصلا
سرخ یعنی که همسرم باشی
شعر سوم :
آبان هوایش غرق دلتنگیست
عطر تو را در مشت خود دارد
فهمیده خیلی دوستت دارم
هی پشت هم با عشق میبارد
آبان از اول هم مردد بود
عطر تو را جاری کند یا نه
میخواست لبریزت شوم اما
اینگونه باران گرد و رسوا نه
او دیده بود از اول پاییز
هرشب به یادت شعر میخوانم
فهمیده بودم زیر این بـاران
تو میروی من خیس میمانم
آبان شدم در اوج بی مهری
ابری شدم اما نمیبارم
بعد از تو این پاییز لا کردار
گفته هوای بدتری دارم
آنقدر از عشقت نوشتم که
ما دسته جمعی عاشقت هستیم
دروازه ی این شهر عاشق را
جز تو به روی هر کسی بستیم
باران امشب بهتر از قبل است
جوری که فکرش را نمیکردی
آبان خبرهای خوشی دارد
شاید به پای قصه برگردی
اشعار سنتی – ادبستان شعر پارسی
واژگان کلیدی: اشعار نمونه شعر شاعر شعرهای شعری از یک شعر از مريم قهرمانلو.
