
قدسی مشهدی- غزل شماره 126
کس چه داند از چه در دل آهِ شبگیرم شکست
نامهای بر پر نبستم، در کمان تیرم شکست
مرغِ تدبیرم به سوی بام وصلش میپرید
از قضا در راه، بالِ مرغِ تقدیرم شکست
کردهام در خدمتت تقصیر و از تأثیر آن
پشتِ امّیدم خمید و رنگِ تقصیرم شکست
صورت خود میکشیدم بهر پابوسش به راه
انفعالِ این تمنّا، رنگِ تصویرم شکست
با خبر شد از شکست خود دل آگاه من
آستین دست قضا چون بهر تخمیرم شکست
کی شوم غمگین که چون قدسی مریدِ بادهام
پشتِ صد اندوه را یک همّت پیرم شکست



