
مولانا-غزل شماره 529
خامی سوی پالیز جان آمد که تا خربز خورد
دیدی تو یا خود دید کس کاندر جهان خر بز خورد
ترونده ی پالیز جان هر گاو و خر را کی رسد
زان میوههای نادره زیرک دل و گربز خورد
آنکس که در مغرب بود یابد خورش از اندلس
وآنکس که در مشرق بود او نعمت هرمز خورد
چون خدمت قیصر کند او راتبه ی قیصر خورد
چون چاکر اربز بود از مطبخ اربز خورد
آن کو به غصب و دزدیی آهنگ پالیزی کند
از داد و داور عاقبت اشکنجههای غز خورد
ترک آن بود کز بیم او دیه از خراج ایمن بود
ترک آن نباشد کز طمع سیلی هر قنسز خورد
وآن عقل پرمغزی که او در نوبهاری دررسد
از پوستها فارغ شود کی غصه ی قندز خورد
صفراییی کز طبع بد از نار شیرین میرمد
نار ترش خواهد ولی آن به که نار مز خورد
خامش نخواهد خورد خود این راحهای روح را
آنکس که از جوع البقر ده مرده ماش و رز خورد



