عرفی شیرازی- غزل شماره 8
به دیرآ از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا
از آنجا آنچه می جویی به میخواران نمود اینجا
همان رنگی که آنجا در دل اسلامییان بینی
مغان را نیز بود امّا صفای می زدود اینجا
محبّت شمع بزم قدس و ما پروانه از بیرون
چه حالست این نمیدانم چراغ آنجا و دود اینجا
بیا در زمرۀ رندان، درآ بیباک و می در کش
که بد مستی نمیداند بجز فریاد عود اینجا
به هر سو می روم بوی چراغ کشته می آید
مگر وقتی مزار کشتگان عشق بود اینجا
نوای نغمۀ منصور عرفی نفر میدانی
ولی تن زن که خاموشند ارباب شهود اینجا