عرفی شیرازی- غزل شماره 16
بگاه جلوه از آن تافت روی زیبا را
که جان ز شرم بماند در آستین ما را
نظر بجان و دل آن پر غرور نگشايد
که سیر دیده نبیند متاع یغما را
امید مغفرت این بس مرا که هم امروز
ز من کشید غمت انتقام فردا را
باین جمال چو آیی برون ز معجر عشق
ز کام خلق بری لذّت تماشا را
لبت به خنده مرا میکشد، چه بدبختم
که داده خوی اجل بخت من مسیحا را
چو یوسفم گذرد در بهشت بر صف حور
نشان دهم به تو هر گام صد زليخا را
اگر اجازت عرفی اشاره فرماید
تهی کنم ز گهر گنج رمز و ایما را