
طبیب اصفهانی – غزل شماره 38
چو بگذری به تل عاشقان دکانی هست
در آن دکان چو نکو بنگری جوانی هست
یکی جوان که زآوازه ی نکویی او
نهی چو گوش به هر کوچه داستانی هست
گمان مکن که چو آن عارض و چو آن قامت
گلی به باغی و سروی به بوستانی هست
پس از سلام که این شیوه ی بشیران است
زمین ببوس و بیان کن گرت بیانی هست
تو بی زبانی ما را حریف حرف نه ای
به داد من برس ای شوخ تا زبانی هست
که از “کلیم” سخن سنج این ترانه ی عشق
میانه ی من و آن بی وفا نشانی هست
طبیب خسته گر از خویش می روی وقت است
هنوز در تن زار تو نیم جانی هست



