ورود / عضویت



گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم - ادبستان شعر پارسی % %

گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم

طبیب اصفهانی – غزل شماره 114

گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم

که با دل در سخن باشم اگر خاموش بنشینم

زبان انداخت از پا شمع محفل را همان بهتر

چو شاخ گل درین گلشن سراپا گوش بنشینم

مرا نعل است در آتش ز شوق خاکساری ها

چو ماه نو اگر با آسمان همدوش بنشینم

طبیب از بزم عشرت سر گران گشتم خوش آن محفل

که نوشم باده از خون دل و خاموش بنشینم

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤