صائب تبریزی- غزل شماره 3687
خوشا سعادت آن دل که آب می‌گردد
که شبنم آینۀ آفتاب می‌گردد
به آتشی است دل خون‌چکان من مایل
که شسته روی به اشک کباب می‌گردد
مشو ز وقت ملاقات دوستان غافل
که هر دعا که کنی مستجاب می‌گردد
اگرچه موی سفیدست تازیانۀ مرگ
به چشم نرم تو رگ‌های خواب می‌گردد
نه از برای تماشاست کوچه‌گردی من
ز بیم سوختن خود کباب می‌گردد
همان که در طلبش رفته‌ای ز خود بیرون
درون خلوت دل بی‌نقاب می‌گردد
فسانه می‌شمرد مست، شور محشر را
کجا به چشم تو از ناله خواب می‌گردد؟
تپیدن دل ما صائب اختیاری نیست
به تازیانۀ آتش، کباب می‌گردد