صائب تبریزی- غزل شماره 3444
گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشد
زمزم کعبۀ دل دیدۀ پر نم باشد
تا نبندی ز سخن لب، نشود دل گویا
نطق عیسی ثمر روزۀ مریم باشد
دست حرص از دل سودازدگان کوتاه است
دانۀ سوخته از مور مسلم باشد
برگِ عیش از چمن سبزِ فلک چشم مدار
که گلش کاسۀ دریوزۀ شبنم باشد
چون سبک دست تواند به جهان افشاندن؟
دست هرکس به ته سنگ ز خاتم باشد
همه دانند که مطلب ز دعا آمین است
زلف اگر بر خط شبرنگ مقدم باشد
می خلد در دل مغرور مرا چون سوزن
بخیۀ زخمم اگر رشتۀ مریم باشد
صائب آنان که به گفتار سرآمد شده اند
خصم خود را نپسندند که ملزم باشد